Dende sempre topei a miña casa nos bares e teño moitas casas...Gústame andar despaciño e sen rumbo e enchouparme da cidade ata que teño demasiado sono para seguir mantendo os ollos abertos. Espero que todo me leve a algún lugar, ¿a aquelas tardes de verán? Xa non estou segura...o que si sei e que unha vez quedei atrapada nuns ollos e loito por saír sen conseguilo...seguiremos loitando, iso sempre, a ver se chegamos a alcanzalo...¿?¿xuntos?¿?
.................E sentarei na ponte polas tardes a ver como pasa o tempo...e o río............. e escribireiche pequenos versos que ninguén leerá nunca................
"Nous ne voulons pas d'un monde où la certitude de ne pas mourir de faim s'échange contre le risque de mourir d'ennui. Non queremos un mundo onde a garantía de non morrer de fame supoña o risco de morrer de aburrimento", din que dicían no 68...
