amarEaliberdade

F�RA!!!! 

Ohhh!!! 

Por fin saíu e xa chorei dúas veces xD noraboa a tod@s polo traballo MARABILLOSOOOOO q fixéchedes!!!D aquí a fama mundial!
Saquei un pouco d tempo xa asimilar q teño 20 ANOS!!!e tomar a decisión de matar o próximo q m diga "ya eres veinteañera" por favooooooorrrrrrr!!!!!xDDD. Vale. Lévoo un pouco mal. :)
Polo demais todo revolto coma sempre, tou demasiado dormida como xa escribir algo cun mínimo d sentido (coma tódolos venres a esta hora, isto xa son hábitos demasiado malos...xDDD) menos mal q mañá marxo ao Pueblo Encantador a ver o MAR!!!xDDD canto tempo.......
E outra vez penso a veces q o ENTENDO todo xa voltar a sensación d q todavía m queda moito x aprender....E onte montámola boa!!xDD e repito o que xa vos dixen...q se m deran a elixir non querería estar celebrando (?¿?¿) q son máis vella e q dentro d pouco vou ter reuma con ninguén que non forades vos!!!!!!!!!Graciñas!!:P e xa non rixo máis, deben ser os anos...a ver se dou chegado a casa e facer algo xa cenar q sexa minimamente comible (ajajaja comestible xaaaa luriña, benvidaaaa os blogs q non ceden!!!)
E hai q ter máis charlas coma a d hoxe q estivo realmente ben, xa non m acordaba do bo q é tomar cafés e falar de todo 1 pouco.......este estrés q acaba con nós......
Ánimo q queda pouco e esa Faneca q non falteeee!!!!
Ah
E ALA CELTA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

E pasamos o tempo a atarnos, a responsabilizarnos, coma se tivera algo de bonito...elixe carreira, elixe cursillos, elixe pasar todo o tempo facendo sempre AlGO e sen ter ningún momento para respirar ¿e din que é fácil? Si, seguro...gustaríame velos a ELES no NOSO lugar...e nada máis...que o estrés nos siga acompañando x moito tempo...menos mal que aínda quedan "momentos bos" como canta Iván....:P

De volta a este noso pisiño vin demasiadas cousas arrepiantes, creo que o peor foi un camión propagandístico dos DA GAIVOTA no Obradoiro. Realmente mete medo. Ademais dunha xente que afirmaba "robar, roban todos, pero tienen que mirar por el pueblo y hacer las cosas". Ai.........e dende que recordo estivemos loitando contra ELES, e gustaríame ser coma esa xente que te chama pesimista por decirlles o que vai pasar e que pensa que as cousas poden cambiar. Gústame pensar que as cousas van cambiar pero despois daquel domingo no que tiñamos tantas ilusións...ben supoño que é bo manter a esperanza aínda que non se sabe moi ben para que. De todas formas sigo pensando que HAI QUE BOTALOS. Aínda por riba, hai un bar que se chama ¡"25 de julio"!. Terrible. Antes de chegar, pero só unha rúa antes, dinme conta que levaba paraugas :( pero coma dicía alguén..., a chuvia non mata xD. Intentarei mentalizarme de que teño que pasar unha semana (máis) sen ver ao mar, aínda que coste tanto...esa sensación de estar nunha caixa non te abandona na capital e tampouco axudan as caras da xente.........creo que moitos teñen un problema grande ou fan que o teñen. Non é normal andar así pola rúa. Un saudiño grande ao benquerido (:P) Antonciño que non venderá xamais..........concedéndolle a inmensa honra de citalo aquí :) xa que el me deixa tan "ben", disculpóo xq m chama poeta :) (seguro que foi sen querer :P). Acábame de subir unha formiga pola man e a miña opinión sobre este magnífico cíber vaise confirmando...e creo que pouco máis, xa irei deixando máis ilusións e opinións por aquí se e que podo..........hei de pasar uns días á beira do Lérez que pode que me sirvan para avanzar no miña (pouca) experiencia coma conductora ou pode que non (case seguro). Intentarei reflexionar (pouco) e durmir (moitísimo). E desculpas. E que é moi difícil escribir se durmes pouco, che suben as formigas pola man :), caéche unha pizza riba do pé e sabes que te esperan aínda que sexa para falar, beber tres cervexas e botar tres risas.

E decido a partir de agora coller o bus (aínda máis) :)

Tería moito que escribir, posiblemente pero creo que me faltan as ganas...Só graciñas as miñas nenas xq onte paseino realmente ben!!!a ver que tal esas fotos...e as Ferreiro (Ferreiro sisters!!!), volveron tempos que parecían moi pasados....realmenteeeee grandee o concertoooo, e benvida a este fantabuloso mundo a Kina, xDDD. Kinaaaaa esta noche la luna va a echarnos de menos................
Vou ver outra peli, un saúdo e agradécese a crítica constructiva a Sierra Colotero, intentareino xDDD aínda que costa!!!Temos que repetir ese concerto o antes posible!!!Viva Amarooooooooooo

Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.

Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.

Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima.

"Hoy Día Luna Día Pena Hoy me levanto sin razón Hoy me levanto y no llego a ninguna destinación. Arriba la luna oeaaaa............."
E fáltanos valentía, miñas nenas...."la cobardía es asunto de los hombres, no de los amantes.......", Óleo de mujer con sombrero ¿é así?

E a nena cada vez gustáballe menos a cidade, cada vez menos as caras que vía, que se repetían e cada vez menos os mesmos sorrisos gastados que sentía non dicían, non significaban nada. Todo era demasiado falso........Nada a emocionaba xa, nada a sorprendía, todo lle molestaba, todo a cansaba. Os edificios non lle deixaban ver o ceo e as estrelas aparecían de noite pero ela non podía velas. Todo era peor. Non había lugar por onde escapar, a cidade asfixiaba...E foi entón cando se decatou que só era coma unha desas formiguiñas que pisa a xente cando anda pola rúa, e que non se daban conta de que as estaban pisando....e só sabía que non quería ser coma as demais formiguiñas....e que ante a imposibilidade de fuxir non podía facer nada. Por eso se refuxiaba en soños imposibles e ilusións inalcanzables.......e só quería volver...pero a realidade volvía a esmagala sen querer e a monotonía invadíaa e levábaa a un punto no que facía todo mecanicamente, sen pensar nas razóns nin en por que comezara a facer aquilo. Simplemente TIÑA que facelo. E cada vez costáballe máis topar bos momentos....dende que se fora...el....o que mais lle costaba era que a risa, que as bágoas, fosen de verdade...........

o mar.............
Diferentes cidades, as mesmas botas e bágoas gastadas........................

GRANDEEEEE

AnTóN dice:
he ahí lo que nunca serás

Estás dende o comezo dos tempos...sempre aí a escoitar, a reírse, a chorar xuntas...miña pequeniña...calquer recordo que teño é case seguro que o vivín contigo...e que andabas sempre dando a murga...xDDD.....e vendendo pouco.....:).......aínda q ultimamente estás adquirindo unha dureza inusitada....xDDD.....:)........e garda ese pedaciño d non sei q ficha q rompimos hai tantos anos que perdín e volvimos a partir a outra..........

Dende sempre me axudou escribir.....a que me pesara menos a alma...xDDD..e escribir e escribir.....y apago el reloj....que me tenga cuidado el amor que le puedo cantar su canción...Ese msx que non debín mandar porq foi como nas películas, iso si como nas películas malas, esas das que xa te estás olvidando mentres as estás vendo....e o arrepentimento que durará 100 anos...e a sensación de que, DE REPENTE!!!nada importa!!!e todo se reduce a un esquema simple: son un suxeto triste e penoso que só sabe quererte e quererte ata que me doen os ósos e xa non podo nin Andar nin Beber nin Fumar Máis e todo se volve borroso...e un novo día no que tampouco estás e a imposibilidade de "namorarse" (xq imposible é o que é imposible e si é algo) e a creencia de que isto non pode ser normal, e ir a ese bar, a tantos bares que te recordan e TODO, TODO, TODO ese tequila, martini e non sei que máis mezclado....ai.....voume arrepentir tantoooooo.......Pensei, nun momento, crin que sabía moito. E cada día Sei Menos. ¿x q? Desconecten a esta replicante que O sigue querendo contra as instruccións precisas...¿E como? Non sería imposible non quererte?
Ai, si, imposibles, hai tantas cousas...
E oxalá se puidera vivir nos bares....xD É onde cheguei a comprender, por uns momentos que facemos aquí.................E estou farta de ter que tomar decisións e de crecer tan rápido porque cando consigo unha pausa e estou tranquila a realidade volve.....se puidera desaparecía, collía unha mochila, o transiberiano e non voltaba ata que non houbera no mundo un sitio que non coñecese.....pero hai que quedarse aquí, estresándose, chorando, reíndo e a voltas coa decisión que tomamos e non podemos levar a cabo..............e imos poder....que non hai nada imposible :)

-De tódolos xeitos, gústame isto agora. Estar aquí sentados, de leria...
-Iso non é realmente unha cousa.
-¡É realmente unha cousa! ¡Abofé que o é! ¿Por que non?
A xente sempre pensa de todo que non é realmente unha cousa. Estou farto.
-Para de xurar. Moi ben, pois di outra cousa. Di unha cousa que che gustaría ser. Científico ou avogado, ou o que sexa.
- Non podería ser científico. Non se me dan as ciencias.
- Entón avogado, coma papá.
- Está ben ser avogado, supoño, mais non é o meu. Quero dicir que me parece ben cando van por aí salvándolle a vida a tíos inocentes e tal, pero non é iso o que fai normalmente un avogado. O único que fan é gañar pasta e xogar ó golf e ó bridge, e mercar coches e beber martinis e facerse os importantes. E aínda no caso de que un fose por aí salvando a vida da xente, ¿como ía saber se o facía só porque realmente quería salvalos, ou porque o que realmente quería era ser un avogado moi listo e que todo o mundo lle dese palmadiñas no lombo e o felicitase no xulgado ó remata-lo condenado xuízo, cos xornalistas e todo, coma no cine negro? ¿Como sabería un que non era un falso? Nunca o sabería. Este era o problema. Non estou seguro de que Phoebe entendese unha palabra do que lle dicía. De feito só é unha nena. Pero polo menos escoitaba. Cando a xente polo menos escoita, aínda menos mal.
-Papá vaite matar. Vaite matar.
Mais eu non escoitaba. Estaba a pensar noutra cousa. Unha cousa tola.
- ¡Deus! ¿Sábe-lo que me gustaría ser? ¿Quero dicir se de verdade tivese oportunidade?
- ¿O que? E para de xurar.
- ¿Coñeces aquela canción Se un corpo pilla a outro corpo saíndo do centeo? Gustaríame...
- É Se un corpo atopa outro corpo saíndo do centeo. Un poema de Robert Burns.
- Xa sei que é un poema de Robert Burns.
Tiña razón. É Se un corpo atopa outro corpo saíndo do centeo. Mais daquela eu non o sabía.
- Pensi que era "pilla". Dá igual, o caso é que eu imaxino a moitos nenos xogando no medio dun grande campo de centeo. Miles de nenos pequenos e ninguén por alí, ninguén maior, quero dicir, agás eu. Eu estou ó borde dunha barranqueira e o que teño que facer é coller a calquera neno que poida caer por alí abaixo, quero dicir que se están correndo e non miran por onde van eu teño que vir e collelos. É iso é o que faría todo o día. Sería o vixía no centeo. Xa sei que parece unha parvada, mais é a única cousa que de verdade me gustaría ser.
Phoebe non dixo nada durante bastante tempo. E logo, cando abriu a boca, teimou:
- Papá vaite matar.
- Impórtame un carallo. - E erguinme da cama, pois agora quería chamar a aquel tío que me dera Inglés en Elkton Hills, Mr. Antolini. Agora vivía en Nova York. Deixara Elkton Hills e collera un traballo na Universidade de Nova York.
- Teño que facer unha chamada. Volto axiña. Non durmas.
Non quería que se durmise mentres eu ía na sala. Aínda que xa sabía que non ía durmir, pero díxenllo para estar seguro. E mentres ía cara á porta Phoebe chamoume "¡Holden!", e dei a volta.
Sentárase outra vez, e estaba moi guapa.
- A miña amiga Phyllis Margulies estame ensinando a arroutar. Escoita.
Escoitei, e oín algo, pero non moito.
- Moi ben- dixen, e saín para a sala a chamar ó profesor aquel, o Sr. Antolini.

Darlle a benvida (calurosa) a este mundo (fascinante) dos blogs a Jusefa Viejha que xa conseguiu ser unha BEATLE máis, caralludo NENA!!!!muaaaak
Cada día somos máis!!!Miami Beach!!!

Nenos, irmao e Antón, alias neno que adoptamos porque o topamos tirado x aí, aprendede del se queredes ser algo na vida e no mundillo!!!!!!!!!!!!!Q MONSTRUO!!!!!!!!!COMO VENDE!!!!!!!!!xDDD

.................E sentarei na ponte polas tardes a ver como pasa o tempo...e o río............. e escribireiche pequenos versos que ninguén leerá nunca................

Anís Do Mono
Onte contáronme que a cara do mono de anís do mono xDDD é Darwin!!!que o pai do que fixo a fábrica era debuxante e partidario das teorías darwinistas.....e viuse obrigado a debuxalo así para esquivar a .... censura. ¡¡¡Na man do mono aparece "es el mejor, la ciencia lo dijo y no lo niego" ou algo así!!!Vivan este tipo de cousas!!!

E xa vou a durmir porque non podo máis, resulta que si tiña un límite.....xDDD, era levantarse no país veciño, saír na capital ata as mil e volver ao meu mar ao día seguinte, eis estivo o límite..............

¡¡¡¡GRANDE!!!
Graciñas a tod@s x sacarme do meu momento de abstracción e facermo pasar tan ben!!!

BOB
Sigo aquí parasitando e iso que o mar me está a chamar para que vaia pasear e comer pipas por aí. Hai moito moito tempo que non estaba tan cansada e tamén había moito que non dumía tanto nun só día, ...creo que xa recuperei as horas perdidas...ata o punto no que era posible. Sempre quedará a música que coma di Manu "é o que axuda a soportar este mundo de merda" e a armónica de BOB sonando ao mesmo tempo que as ondiñas da ría mentres o barco me leva de camiño a casa...........e o reflexo do Sol No Mar...podería irme a calquera sitio que non toparei nada máis bonito que ver como se pon o Sol neste anaquiño do mundo.............

ERNESTO
Acabouse o café e non fixeron máis. PiNgO. Vou ver se fago 1 capuccino.....

Hai xente que definitivamente non venderá nunca..........por moito que o intenten..........:P

Cando se me acaben as ideas dáme mal
Cando deixe de ter razóns para seguir loitando dáme outro
¿E ti?
"Sigue llenando este minuto de razones para respirar..."

25 ABRIL SEMPRE


Había unha pintada que dicía Abril e Revoluçao ao lado dunha estreliña pequena na parede dunha desas estreitas e perfectas rúas desa cidade máxica que é Oporto. Ao vela, entre os baos dun calor asfixiante percibín que era un deses momentos nos que todo, de repente, ten sentido. E quero ser coma a señora da tenda... :)

Buscando un ideal...
Sei que soñei algo chungo pero non o podería especificar, é un deses soños raros que tes despois na cabeza moito tempo...como os que comentabamos...e non sei que máis. Polo menos non soñei coa túa voz a dicirme que cando quedabamos outra vez para tomar un café...e é mellor...porque despertarse tan contenta e ver que todo é mentira...

Mentira la Mentira. Mentira la Verdad. Mentira lo que cuece bajo la oscuridad. Mentira el amor. Mentira el sabor...Mentira la que manda...Mentira comanda...Mentira la tristeza cuando empieza...Mentira no se va...Mentira no se borra...Mentira no se olvida...Mentira, la mentira...Mentira cuando llega, mentira nunca se va....Mentira la mentira. Mentira la verdad. Todo es mentira en este mundo, todo es mentira la verdad. Todo es mentira, yo me digo ¿todo es mentira por que será?

Hoxe posiblemente sexa outro día gris, despértame unha tal María José ou algo así a que non sei moi ben o que lle digo. Penso no meu piso pequeniño, con moitas cousas malas pero no que non te esperta o teléfono as doce da maña, cando levas durmindo máis de 12 horas e sentes que poderías durmir outras 12...

OUTRO MUNDO É POSÍBEL

LA FLOR DE LA PALABRA.
No morirá la flor de la palabra.
Podrá morir el rostro oculto de quién la alumbra hoy.
Pero la palabra que vino desde el fondo de la historia y de la tierra ya no podrá ser arrancada por la soberbia del poder.
Nuestra lucha es por hacernos escuchar y el mal gobierno grita soberbia y tapa con cañones sus oídos.
Nuestra lucha es contra el hambre y el mal gobierno regala plomo a los estómagos de nuestros hijos.
Nuestra lucha es por un techo digno, y el mal gobierno destruye nuestra casa y nuestra historia.
Nuestra lucha es por el saber, y el mal gobierno reparte ignorancia y desprecio.
Nuestra lucha es por la tierra, y el mal gobierno ofrece solamente cementerios.
Nosotros nacimos de la noche, en ella vivimos, moriremos en ella.
Pero la luz será mañana para los mas, para todos aquellos que hoy lloran la noche, para quienes se niega el día.
Para quienes es regalo la muerte, para quienes esta prohibida la vida, para todos la luz, para todos todo.
Para nosotros el dolor y la angustia, para nosotros la alegre rebeldía, para nosotros el futuro negad.
Para nosotros la dignidad insurrecta. Para nosotros nada.
Techo,
tierra,
pan,
trabajo,
salud,
educación,
Independencia,
democracia,
libertad,
justicia
paz
.................................

No será difícil dar con su domicilio...
vive en los basureros...

Me acuerdo de ti...
me cago en tus muertos....

Sempre é mellor en directo...Sempre é mellor se estás ti...

19-X
Son tantas as razóns para chimpalos xa..........simplemente Fóra!!!Fóra dun país que non é voso, o que non tratachedes, tratades nin trataredes nunca como se merece!!!!!Fóra por tantas cousas.......
FÓRA por reirvos cando aquela noite volvía a casa e o vento traía ese cheiro noxento dende o mar...FÓRA polos barcos negros................e pola xente VOLUNTARIA que deixou TODO por AXUDARNOS cando VÓS seguiades sentados nos vosos sillóns. Co sorriso cínico, sen facer nada...e tan fácil ser así....o máis triste é que sigan gañando....Precisamos que as cousas cambien. Temos que botalos. Entre todos. Como sexa...
Come gather 'round people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You'll be drenched to the bone.
If your time to youIs worth savin'
Then you better start swimmin'
Or you'll sink like a stone
For the times they are a-changin'.

Hoxé é un deses días pouco afortunados. Voltarei a acostumarme á rutina aínda que me vai costar e temo que o Moscatel e demais líquidos perxudiciais non axudan demasiado. Oporto é moi bonito, tanto que creo que vou alquilar unha casa da Ribeira e quedarme alí a traballar conducindo barcos para os turistas e escoitando a poesía do río. Si, gustoume moito. Creo que mañá voume a Vigo as 8 da maña, collo o comboi e volto.