amarEaliberdade

Trankilo tio que aquí no pasa na...

Zona vella de ciudad capital

Nombre y local enxebres, como pedir más

Rebosantes de solidaridad

Y un político trato no podía faltar

Muchas pegatinas y carteles

Y a la hora de cobrar sangrais al cliente

Trankilo tio tio que aquí no pasa na

Nos reiremos en su cara

Le mearemos en la barra

Y nos iremos sin pagar

Todo es jipi, que asco da

vuestro rollo, mucho enrolla

Antiamericano sirviendo pepsi-cola

Muchas pegatinas y carteles

Y a la hora de cobrar sangrais al cliente

Trankilo tio tio que aquí no pasa na

Nos reiremos en su cara

Le mearemos en la barra

Y nos iremos sin pagar...

Póblación indígena se muere...

Por un puñado de arroz...

La despensa de mi casa es un arsenal

E vaise correndo mentres o vento e a chuva lle dan na cara. E vaise rindo, os seus ollos centilean.

Entón é a tristeza.

Despertou entre pesadelos e cunha historia. Soñara co mar, espertou pensando que estivera aló, no rinconciño, onde tantas tardes pasara...tocara un momento a auga e esváerase todo.

Moitas ganas (de non facer nada) e empézase a preocupar porque nada lle preocupa ¿ou é que hai demasiadas cousas que lle preocupan?

Nono sabe. E dálle igual

Moi igual

a que lle caen as uñas

OI OI OI

extraño ao anano

A cosiña feita un desastre, coma sempre
O baño encharcado
E ovillos por todas partes, tesouras, enfiador e ajullas (anchoas con queixo)
Un bocata debido a vagancia e bolsas de patatillas coma alternativa ao aburrimento
SUBVERSIÓN contra as horas perdidas, contra o zumo e os choros de última hora
Contra o teu sorriso e eses calambres na barriga
Contra volver a facelo outra ves (sabes o que non che convén)
Tristura indisimulada, loita contra a tentación (podes), chámase Winston, tamén Lucky ou Chester e vive na acera de enfrente
Sorrí, Sempre, (posiblemente sexa o que che queda, cambia de bolso, vai a conducir e pon o limpiaparabrisas que senón non ves, limpa o retrovisor e móveo sen querer, recibe berros (algún con cariño), pensa no king e na queen of souls que cantaba BOB e cre que Elvis está vivo, que en Memphis xa o saben todos, pero son moi discretos, coma dicía Calamaro.Ah, si, BOB tamén o sabe. Discretos, son discretos.
Medo, sempre medo terrible, esperanza sempre esperanza, mar e liberdade, as dúas obsesións. O mar, porque non acaba nunca, porque poderías pasar tempo, tempo e tempo ollando as ondiñas e ese barco azul e branco atracado dende hai xa tanto tempo, mar porque foi o que cheiraches dende que naciches, mar porque non hai cousa máis fermosa, mar porque xa che está faltando e mar porque non poderías estar (SEN EL). Liberdade, tesouro preciado, liberdade, o que pasamos a vida buscando, a verdadeira, non as ilusións, o peor da ilusión da liberdade é cando descubres que estás vivindo unha farsa, cando ves que realmente NUNCA ou ao mellor CASE NUNCA vas ser libre, cárcere coas portas abertas, si, en apariencia, deberías poder abrir tamén as fiestras e os respiradeiros, todo, todo, ter saídas e posibilidades. Efectivamente, podes decidir non faser nada mañá e quedar na cama dormindo (todo o día), posiblemente non ghañarás nada, e os demais tampouco perderán nada. De pronto ves coma ningén te bota de menos, coma sobras, como xa non entendes nada (e nin sequera fas mínimos esforsos pa comprender), todo rebota, todo é raro e todo cambia a unha velosidade que non entendes. Buscas mentiras, buscas aceptación e evolucionas tanto que non coñeces a esa persoa que fala pola túa boca, ¿que é o que está disindo? Non o sabes, non o queres saber. Loitas por sentirte valorada (con poucos resultados), chéirache o alento e tardas horas en faser un traballo, non asimilas que as cousas cambian e poste triste sen razóns (enfádaste con razóns, e sigues querendo e odiando a partes iguais). Inventas historias e personaxes cunha tola, posiblemente sirvan pa algo algún día, e medo, paranoias eesqueciches onde puxeches o móvil, aínda que total, ¿para que? se non te vai chamar, se non te van chamar, nin, nin…Cres no presente, sempre no presente, que podemos modificar, sempre matinando no que pasou e vivindo o que aínda non aconteceu. Todo planificado e a posibilidade de que exista demasiado tempo libre, causa dos males. Posiblemente Etiopía sexa o país con menos depresións, ah, perdón é Sudán. Ganas de chorar e bágoas almacenadas nun caixón pequeniño. Ordenador que cambia as palabras e cruzarse sen falarse, verse sen quererse, facer que nada hai, que nada hubo. Covarde! Pode, e con moita incapacidade de odiar a quen o merese, (só podes querelo), xa pode facerche mil cousas, deberías poder deixar de querelo, debería estar permitido, frase da corista: non sei canto tempo máis vou poder seguir crendo no amor, música de violíns, balcón, calor, chuva, moita, moita, moita chuva.
Non sei se é por iso que andamos así, pero xa lle chegha, pasa de toi, ri, esquiva compromisos e pisa charcos, pon ese sedé, e vai a manifa no Salgheirón, si, que queren poñer un porto deportivo. Seica non se pode.
Extraña, extraña moito, os que se piraron, os sitios e pensa, pensa, ¿total, valeu a pena? Hai mil formas de vivir isto, ti elexiches, ti saberás, ¿eu que sei? Sempre problemas, sempre cousas malas, sempre brrrrrrrr, pero merece a pena, polas noites cunha litrona e un pitillo na Quintana ollando coma cae a chuvia, os lóstregos, e a auga que cae polos canalóns coma se alí houbera unha piscina na que pasar o tempo libre. Vale a pena polos paseos, pola música, polas risas e polos cafés (moitos, moitos). Vale a pena por aprender, por intentar faselo mellor e (intentar) aprobar. Vale a pena, si que vale, pero os cambios son malos de asimilar e estuche costando, pequena, estache costando.
Pode, pero os teus olliños axúdanme a levalo mellor.
“When you have nothing…you have nothing to lose”

Topei unha solución, para a desubicación, para a crisis de valores, para as paisaxes negras con catro luceciñas, para as tres lúas, para os encontros nondesexados...e que xa o dicía ben Manu, días así....hai que loitar contra os días así...

e escondeuse en pitillos fumados a medias, sen ganas, en motxo de calidade, e en abrazos de bos amigos

e pensou no día que escapaba, aquela vez q cortara o pelo

por primeira vez

pero non por última

e de repente!

durante un segundo comprendeu todo

e despois volveu sentirse perdida

o segredo e cantar a berros pola Avenida, con esa xentiña, non o cambiaría por nada...

y tras variooooooooos tequilaaaaaaasss

:D

¿Mírana? Observen ben porque cambia demasiado rápido, incluso máis do que lle gustaría. Toma decisións das que sabe se vai arrepentir. Comprendeu quen vale e quen non, e por quen non hai XA máis laios, por moito que algunhas digan (e son 12 anos!!!)...extrañou en cada pedriña do Obradoiro, en cada trago, en cada canción. E riuse moito, tirou unha copa, foi jedi por unha noite, e comprendeu que algúns abrazos valen por mil de outros. E que ben que voltaran, e que ben que tivo a sorte de coñecer a toda esa xentuza :D

E ao final ten estilo e todo

A mestra trata de ocultar unha gargallada

e a nena vaise sentar no seu sitio

E deixar alguhas cousas máis

Quedo porque extraño pero se me vou seguro vou estrañar máis

Quedo porque cheira ao Orense

cheira a Platerías

e porque estades vós

Quedo polo café, pola lavadora e pola escobilla

quedo pola play e para convencelas

pero sobre todo por unha promesa

e porque sei que hai quen me pegaría se non saio

e teño unha cancionciña que besbellar

....

GEORG GRODDECK

A nena síntese cada vez máis pequeniña, soa e comprende que a cidade está a caerlle enriba (outra vez), que non hai mar por onde escapar, que non ten con quen bailar mierda de ciudad fechados na habitación e con quen comentar que son sempre os mesmos, a nena traga as bágoas porque non quere que ninguén a vexa, e agora espéralle un trago duro, por un erro non perdoado que segue a pasar factura e co que só ela ten que enfrentarse. Que xa é hora...que outra vez sentiu ganas de berrar, de pedirpapas e irse, porque sabe que non vai ser capaz, que o medo tenna atada, e poúsase na espalda, paseniño...hoxe máis que nunca quere fuxir e ter unha cunchiña na que poder esconderse...e berrar.........

e as estatuas q desaparecen só o sábado pola noite :)

as ideas de bombero

e o mar reflexado na túa ventana

Vigo cando se está poñendo o Sol e empeza a haber menos xente pola rúa

(sobre todo Príncipe)

(sobre todo cando chove e buscas un bar para ver no periódico que botan no cine xD)

As mañás do venres cando o aterrado é o máis parecido ao helipuerto :D

as voltas x Cangas

e descubrir un loro que se chama Chispa

a voz de Barry White

o concello de Marin :D

as comidas na festa grande coa parienta

o "tomámoslle algo" despois da reunión :)

ver videos do fulano coa boina e sobre todo os de Angus xDDDDDDD

as patatillas e as pipas

o "pasa dela, pasa dela"

o " é coma se falase eu pero en pequeniño" xD

que che piquen bichos :D

os callos

a tarta de san marcos

e o arroz con nonseique

a pizzaaaaaaaaa

que me esperedes sempre cun sorriso :D